Aan de voorkant van het grote gebouw is dit speciale astronomisch uurwerk te zien. Het is in de 15e eeuw gebouwd, maar diverse keren aangepast en verbouwd. Laatste verbouwing was in na WO II en werd het in socialistisch realistische stijl aangepast.
En op de hoeken dit enge groene draakachtige figuur.





















rechts: in gang kapel













                                                                             een blik door de oude ruiten van de kapel op het prachtige gebouw


Onder: Het gebouw dat in Renaissance stijl gebouwd is bevat een plakkaat van Radetsky; een zeer beroemd en invloedrijk persoon.






























                          
                                                                           Onder: De oudste en nog steeds in gebruik zijnde apotheek op de hoek en met de parasols is het café Gustaf Mahler. Gustaf Mahler heeft in de buurt gewoond van dit restaurant waar wij koffie gedronken hebben met een apart soort gebak.




































































Onderweg uitgebreid geluncht en toen volgde er nog een benenstrekstop; een bergachtig plaatje met rivier.


                                                                                                                                                                                                                                        Nog een paar weetjes:
Scholen sluiten van 1 juli t/m 31 augustus hun deuren. Het maakt niets uit op welke dag die data vallen.

In veel fabrieken en bedrijven beginnen de mensen al om 6 uur met het werk, maar ook kantoren starten vaak al om 7 uur en de scholen om 7:30 uur.

In Slowakije eet men tussen de middag altijd warm, dus krijgen kinderen - van klein tot groot - een warme maaltijd op school. Maar ook werknemers krijgen vaak bonnen die grotendeels betaald worden door de werkgevers om een warme maaltijd te kopen in een restaurant dat bij de fabriek hoort of gewoon een dichtbij zijnde lokatie.
Het warme eten is hier zelfs per wet geregeld.

De nummerborden zijn persoonsgebonden en blijven dus bij de persoon en gaan niet mee met de auto naar een nieuwe koper.

Men rijdt hier met menig engeltje op de schouder, want er worden bochten genomen met de gedachte dat er niemand aan zal komen op dat moment en dat kan dus een behoorlijk foute inschatting zijn.  


Hotel Atrium in Novy Smokovec Slowakije.  Novy Smokovec maakt samen met nog een paar dorpachtige gebiedjes onderdeel uit van Stary Smokovec en ligt in de Hoge Tatra; een gebergte.

Linksonder: Vanaf ons balkon zien we de bergen en we zitten zelf al op een behoorlijke hoogte. En op de rechterfoto is de file te zien waar we even in hebben gestaan; wegwerkzaamheden.


De rit ging naar Levoca (Leutschau; een prachtig stadje met huizen uit vorige eeuwen. Het was eerst een handelsstad.










                                                                                                                                                                                                                                                  Dit huis behoorde aan een zeer gefortuneerd persoon; die veel grote huizen en kastelen bezat. Hij heeft het opgeknapt. Nu is het in gebruik als archief.



Het standbeeld van Loduvít Stúr. Hij werd in 1815 geboren en was een belangrijke man. Hij was een Slowaakse nationalist en als Leraar/taalkundige is hij de grondlegger geweest van de Slowaakse standaardtaal.  Hij was van mening dat men een eigen taal nodig had om zich tegen de invloed van de Hongaren te kunnen verzetten. Het Midden-Slowaaks dialect werd de standaardtaal voor alle Slowaken om hen te verenigen. De Tsjechen vonden dit een vorm van separatisme en de Hongaren betitelde het als verraad. Ludovit werd door de Hongaren ontslagen in 1844 en daarop schreef Janko Matúška het huidige volkslied: Nad Tatrou sa blýska. 
Dat hij belangrijk was bleek uit het feit dat hij vroeger op een geld biljet van 5000 kronen stond. Hoe meer het biljet waard was des te hoger was de persoon die erop afgebeeld was.



                  Niet levenloos, maar laveloos


De Jacobskerk is bijna de grootste kerk van Slowakije.
Een halve eeuw is er niets aan de kerk gedaan, maar met de val van het communisme (rond 1989) is men zowel binnen als buiten aan het renoveren geslagen. Een prachtig stukje werk. En hoewel de werkzaamheden aardig aan hun eind zijn is de kans groot dat men dan weer opnieuw kan beginnen. Het altaar is het hoogste altaar in vergelijking met andere altaren.







































 



                                                                                                          De ronde kooi was voor vrouwen die overspel gepleegd hadden. Ik ben benieuwd waar al die kooien van die overspelige mannen zich bevinden...
Gedenkteken voor de gevallenen van 1945 staat rechts.


Rechtsonder: was vroeger een gevangenis.
Nu moeten mensen die geen werk hebben zich hier regelmatig melden. Kan wel 3 x per week zijn en elke keer krijgen ze een stempel. Men mag 2 x weigeren als ze werk aangeboden krijgen, maar als ze dat de 3de keer ook doen dan vervalt de uitkering. Als mensen langer dan 3 maande zonder werk zijn dan krijgen ze werk toebedeeld; het werk wat ze krijgen is in dienst van de gemeenschap bijv straatveger, plantsoenen op knappen.  






























En zoals boven te zien is moeten er ook nog panden opgeknapt worden. Het postkantoor ziet er in elk geval weer tiptop uit.


Daarna naar het Slowaaks Paradijs gegaan; een nationaal park.

 






  
   




 

Ooievaars zie je ook regelmatig in het weiland lopen.












In ons dorp






















Je ziet hier op de wateren geen boten zoals bij ons. De reden is dat de rivieren en andere wateren te ondiep zijn of dat er niet gevaren kan worden omdat met niveau verschillen in de stroom heeft aangebracht. Die kleine watervalletjes zijn gekoppeld aan een generator waardoor de kracht van het vallende water wordt omgezet in energie/stroom.

De nieuwe dag begon weer vroeg en met stralend weer.
Onze eerste stop was op een hoogte van ongeveer 1100 meter. Op die hoogte zie je geen loofbomen meer, maar enkel naaldbomen.
















































Een flink stuk naar het westen gereden kwamen we uit bij Zuberec. Hier was een openluchtmuseum met allerlei huizen van verschillende mensen van arm tot rijk. De huizen zijn van de mensen zelf gekocht en afgebroken om ze weer in dit openluchtmuseum op te bouwen. Het zijn dus echte bestaande huizen.
Het is een voorbeeld van mooie houten volks architectuur en het is een van de mooiste musea van Slowakije.
































Klokkentoren en rechts de Latijnse school


































Een kerkje met een altaar en banken. Aan de buitenkant  had je het niet voor mogelijk gehouden dat het zo groot was.















































Stro tussen de planken als isolatie/opvulling









































De lunch, men eet hier 2 keer warm, was in een prachtig restaurant en heel toe passelijk ook helemaal van hout. Zelfs de afvoerpijpen waren van houten uitgeholde boomstammen.

 



 




Verder richting Poolse grens gereden en in een mooi stuk natuurgebied nog een wandeling gemaakt.






 

 


 












 







prachtige vlinders heb  je hier en ook zo veel
 
 



 


In Svaty  Kritz hebben we een bezoek gebracht aan de grootste houten 'Artikular-kerk'  van Slowakije. Van de 28 tot 38 van dit soort kerkjes zijn er nu nog 5 over. Het is een Evangelisch Lutherse kerk en in 1693 gebouwd in Valutka. In 1974 is de kerk naar de huidige plek verplaatst en in 1982 ingewijd.
De naam Ártikular-kerk' komt van de tijd van de Habsburgers, die niet tolerant waren voor de protestanten en hen niet toe stonden om een kerk te bouwen. Dat mochten alleen de katholieken. Maar onder druk van de bevolking en vooral ook de Turken mocht men in 1681 toch een kerk bouwen, MAAR onder voorwaarde van een groot aantal artikelen (artikular).
Een paar artikelen/voorwaarden waren:
- geen gebruik van ijzer of steen
- aan het eind of buiten het dorp
- geen torens of klokken
- de ingang niet aan de straatzijde
- en het moest binnen 1 jaar gebouwd worden
De kerk is gebouwd in de vorm van een Grieks kruis; de kerk is 72 m lang. Veel schilderwerk, 2 balkons, een mooi orgel. Vroeger kon er zo'n 6000 man in, natuurlijk wel veel staanplaatsen.
Later is het wel toegestaan om een toren te bouwen en een klok erin te hangen. De kerk staat nu ook buiten het dorp, van de weg af en buiten het zichtsveld en dat had ook te maken met de filosofie van de communistische tijd; je mag wel bouwen maar niet te zichtbaar.


















































Dag 6 van deze vakantie begon met een bezoek aan een museum in het oosten van Slowakije. Hier zag je de klederdrachten van vroeger, maar die gedeeltelijk nu ook nog op bepaalde dagen wordt gedragen.



 


 
 














 
                                                   
Kleurrijke kleding en voor elke gelegenheid een aparte samenstelling, bijv voor huwelijk, overlijden enz.
De poppen hieronder zijn uitgedost om te laten zien hoe de personen - bruidspaar en nabije familie en getuigen - er dan uit zien.





 

  
 































 






De laars heeft zelfs een soort van hoefijzertjes...






















En na toewijzing van cijfers door de chauffeur moesten 7 personen binnen blijven en de rest mocht buiten in het zonnetje met uitzicht op de bergen wachten op wat er komen zou gaan. En ja hoor een verkleedpartij, maar nu nog met een soort van ceremonie. Een bruidspaar trad in het huwelijk met de aanwezigheid van beide ouders en getuigen en natuurlijk meneer pastoor.
Een olijke vertoning en Frans was de vader van de bruid. Lekker warm aangekleed met een schapen wollen broek en een wollen trui en nog wat kledingstukken.

Na dit bezoek reden we verder naar het oosten, dichtbij de Poolse grens, naar de streek Spisska Magura. Hier stapten we op een vlot. Een dergelijk vlot bestaat uit 5 zelfstandige kleine bootjes die met een touw aan de voor - en achterkant aan elkaar geregen waren. Voorop lagen dennentakken ter versiering.We voeren op de Dunajet rivier naar Spisska Stara Ves. Aan de linkerkant van de rivier ligt Polen en rechts Slowakije.
De rivier is 40 cm diep tot maximaal 6 meter. Het hoogste peil is 6.63 cm geweest. We voeren ruim anderhalf uur over een afstand van ongeveer 10 km. Rechtuit op de kaart is deze afstand 3 km en door de vele bochten om bergen heen wordt het dus 10 km, maar de bus rijdt 30 km om naar het punt te gaan waar wij aan kwamen. Het was een heerlijke tocht.

Kleine mensjes in vergelijking met de hoge bergen. En rechtsboven staat de fotograaf van de foto hieronder.



































de vlotteniers.... ja want gondeliers kan natuurlijk niet
















onder een heus Mariabeeld in de rotsen




















 









 








Wat een hoogte en wat een kracht heeft zo'n riviertje; het maakt je nederig....




























                                                                                      Aan het eind van de tocht worden de bootjes weer uit elkaar gehaald en over de weg vervoerd na het beginpunt. Een hele klus, maar het soort van punteren met het vlot kost veel kracht en energie. De mannen maken die tocht 2 tot maximaal 3 keer per dag. En dat is begrijpelijk als je weet dat ze telkens uit elkaar gehaald worden en dus aan het beginpunt weer in elkaar gezet moeten worden, maar ook omdat de rivier op bepaalde punten behoorlijk krachtig is.


























foto's vanuit de bus




En toen was het weer tijd om uitgebreid en met live muziek te lunchen. Een prachtige locatie.





Kijk wat draait daar aan het spit???

En wie is die meneer die het vlees op zaterdag snijdt?















Maar naast de live muziek had men nog een paar geintjes in petto. Eerst het zagen: 2 vrouwen tegen 2 mannen. En daarna geiten melken. Frans had echt gewonnen; waar zijn boeren roots al niet goed voor zijn. Er werd speciaal een munt geslagen voor de winnaar.
























                                                                                     Het zich verplaatsen in andermans schoenen krijgt het kind al snel onder de knie; letterlijk in elk geval zeker wel.                                                                  

                                                                   de winnaars munt







Ook toen we weggingen werd dit met live muziek onderstreept.
                                                                   Vandaag stond er vrij op het programma en zijn we enkel met de groep met de kabelbaan mee naar boven gegaan naar de Hrebienok; een berg van 1285 meter hoog. Bij aankomst zijn we ons eigen weg gegaan. Nou weg... meer een soms wat moeilijk te lopen pas; op en af, keien die de ene keer wel en de andere keer niet vast liggen, stukken die nat en dus glibberig waren. Maar we deden het rustig aan. Na de tocht heerlijk op en terras boven op de berg genoten van het uitzicht en een groot glas bier, want het  vocht moest echt aangevuld worden.

In 2004 heeft een zware storm in dit gebied huis gehouden en vele bomen zijn daarbij gesneuveld. De zomer erna ontstonden ook nog vele branden, waardoor er nu wel een goed zicht is maar je ziet ook vele dode en/of ontwortelde bomen.


























Heel handig die wegwijzer paaltjes, maar een klein nadeeltje: het is in het Slowaaks en dus onleesbaar voor ons.















 











Wat zou deze man allemaal mee sjouwen en met welk doel?
Voor en achterzijde van de man.






































 




Wat een wortel en omgeklapt of het niks is... Ook onder zie je de kracht van de storm.


 
 




 


























 




















Een apart soort worm; helaas heft iemand op zijn achterwerk getrapt.














Panorama vanaf het terras.

Een staaltje van onbevlekte ontvangenis of moderne non met man en 2 kinderen???       






















Rechts een toegangskaartje voor de kabelbaan. En weer met het kabeltje terug. 


























































Hieronder weer een kale berg; weg bomen.

















Bardejov is een plaatsje dat al in de 13de eeuw is gesticht en als handelsstad bekend stond. De rivier de Dopla was hier debet aan.
Het ligt in het oosten van Slowakije en dicht bij de Poolse grens.






















































 






















Grieks Orthodoxe kerk














Basilika Sv Egída

Een klein orgel
















 

Rechts het vroegere Raadhuis; doet nu dienst als museum.

Presov is al  voor 1000 gesticht en na een paar eeuwen ontdekten men de nabij gelegen zoutmijnen en dat zorgde voor opbloei van de handel en de stad.
Russisch Orthodoxe kerk




  

 







 



















 
















 


 





Grieks Katholieke kerk
























 





 



 


 




 



Straatbeeld 23 augustus 2010


















EN DEZE ADELAAR IS SPECIAAL VOOR IRENE!!!!!



De middag tocht was verschoven naar de ochtend en dat was maar goed ook, want 's middags regende het.
Eerst een kort bezoek aan een klein museum: Tatranska Lomnica van het Nationale Park de Hoge Tatra.




 








 















 






En daarna weer op weg.
























En na het koffie-plasstopje naar Strbské Pleso waar we een wandeling rond het meer gemaakt hebben.


















vissen met een roodachtig staartvinnetje.
































doordat de lucht hier zo goed is ontstaat er een speciaal soort mos op de bomen en het gevolg is dat de bomen op den duur het loodje leggen (rechts).
























































een verzetsheld


Hakken als bergen...


Na het avondeten trad een folklore groep op. Wat goed dat zo veel jonge mensen de muziek en dans van vroeger wil uitvoeren en er ook nog van genieten.
en dit kleine meisje krijgt de smaak ook al te pakken.





































 




 





 


 












 
















































 



Vandaag weer richting Tsjechië, maar de invulling van de dag verliep anders dan gepland. Maria, een vrouw van 86, klaagde de laatste dagen over benauwd zijn en Frans en ik zeiden al tegen elkaar dat ze het rustiger aan zou moeten doen en niet zo eigenwijs moest zijn om alles te willen doen. Wij zaten al op een berg en als je het benauwd hebt dan is het niet handig als je toch nog een stuk moet lopen naar een kabel trein en dan nog verder omhoog gaat en eigenlijk nog van plan bent om op de berg te gaan lopen. Gelukkig heeft ze genoegen genomen met een terras. Ze reist veel en gaat het liefst met een cruise. Dat is ook veel beter want daar is de loopruimte beperkter, er zijn goede faciliteiten aan boord zoals artsen enz. en als ze niet aan wal wil dan is er altijd wel wat aan boord te doen. Maar deze reis was gewoon sowieso te zwaar voor haar. Vanmorgen zag ik haar niet aan tafel en iemand van de groep kwam ook al met die melding. Ze was de gang op gegaan en daar benauwd en blauw aanlopend gevonden. Ze werd met de ziekenauto naar Poprad vervoerd. Wij om half 9 de bus in en naar Poprad. De vrouw van de chauffeur was met haar meegegaan. We waren tegen half 10 bij het ziekenhuis. De chauffeur ging naar Maria en sprak met ons af dat we om half 11 weer bij de bus moesten zijn.. Wij zijn het stadje in gegaan en stonden precies op tijd weer bij de bus, maar geen chauffeur. Na 3 kwartier bij de bus in de schaduw gestaan te hebben, want het was weer aardig warm in de zon, zijn we met 4-en naar het ziekenhuis gelopen en toen we binnen kwamen zagen we de chauffeur staan. Hij keek verrast en zei dat hij nog niks wist en dat het nog wel even kon duren. Ik heb hem aangesproken op het feit dat hij 31 mensen al 3 kwartier heeft laten wachten en dat noch hij of zijn vrouw even naar ons is gekomen om ons verder te informeren over hoe het met Maria ging en wat er verder van ons verwacht werd. Hij liep toen weg en zei dat hij de bus wel open kon gooien en dat heeft hij gedaan en vervolgens ging hij weer. Alles bij elkaar duurde het tot 12:45 uur eer we zonder Maria, want zij werd opgenomen, vertrokken. Wij denken dat ze aan het decompenseren was en dat wil zeggen dat het hart het niet allemaal meer trekt en er vocht achter de longen komt waardoor ze het steeds benauwder kreeg.
De lunch werd 14:45 uur en de geplande stop in Bethlehem ging natuurlijk niet door, want er moesten heel wat kilometers gereden worden in een korter tijdbestek. Nog een drink-en plas stop en toen kwamen we tegen half 8 aan in het hotel.

Poprad ligt in het noorden van Slowakije en aan de voet van het Tatragebergte. De plaats Poprad wordt voor het eerst in 1256 vermeld. Poprad ligt aan de gelijknamige rivier. Van 1412 tot 1770 werd Poprad - dat een onderdeel was van de 13 plaatsen in de Spiš-regio - door het koninkrijk Hongarije verpand aan het koninkrijk Polen. De Poolse invloeden konden niet achterwege blijven.
In 1871 werd een spoorlijn aangelegd en dat zorgde voor een toename van de industrialisering.  




























Aliens in Poprad???

rechts aparte lampen in een hotel waar we hebben geluncht.






De voorlaatste dag en een lange busdag van Tsjechië naar Duitsland waar we bij Neurenberg de hotelovernachting hebben.

Onderweg een prachtig panorama van het stuwmeer van Slapy.

Toen we bij onze bus kwamen stond een een jonge chauffeur daar en hij ging mens voor mens inchecken en de koffer in de bus zetten. Tussendoor hield hij hier en daar nog een 'vriendelijk' praatje...  Toen de bus eindelijk vol zat en de koffers in de bagageruimte, ging hij voor in de bus staan en hield een welkomst praatje. Maar in plaats van het kort te houden, want als je van 's morgens 8 uur die dag in de bus hebt gezeten - met enkel korte stops - dan zit je niet echt te wachten op dit soort entertainment; dan wil je dat hij doet waarvoor hij is ingehuurd..RIJDEN! Bovendien was hij erg kinderachtig bezig. Stel je voor: een 45 mensen in de leeftijd van 20 tot 85 jaar en dat hij dan al rijdend in de microfoon fluistert dat we niet om moeten kijken omdat we achtervolgd worden... door de bus die naast ons in Beek stond.  Dan zet je toch vraagtekens bij zijn manier van interactie.
Gelukkig mochten we in Bodegraven uit de bus en werden we door een vrouwelijke taxichauffeur van Conexxion - met een volwassen aanpak -  opgewacht.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

SLOWAKIJE: een land in opkomst en nog oefenen. Zo staat informatie meestal enkel in het Slowaaks.